Dzień ku czci Babci i Dziadka
Dzisiaj w różnych krajach świata obchodzone są święta ku czci osób, zawodów i wydarzeń. Szczególnym ciepłem rodzinnej atmosfery wypełniony jest Dzień Matki, Dzień Ojca. Jednak nie bez powodów istnieje powiedzenie ludowe, że pierwszymi dziećmi są wnuki. Otóż w wielu krajach zaczęli świętować Dzień Babci, a nawet Dziadka.
W Mołdawii rząd państwa zadecydował corocznie składać babciom życzenia w ostatnią sobotę września. We Francji to święto jest obchodzone w pierwszą niedzielę marca. Od 2005 roku każda pierwsza niedziela października jest świętem włoskich babć. Nasi polscy sąsiedzi podeszli do kwestii obchodów Dnia Babci o wiele poważniej i każdego roku w drugiej połowie stycznia składają życzenia nie tylko babciom, lecz też dziadkom. 21 stycznia – to Dzień Babci, a 22 stycznia to – Dzień Dziadka. W Polsce te obchody świąteczne bardzo szybko weszły do obyczajów wielu rodzin. Tradycyjnie z okazji świąt dzieci wspólnie z rodzicami przygotowują prezenty, kartki świąteczne i idą złożyć życzenia babciom, dziadkom, a ci z kolei, częstują swoich najbliższych gości słodyczami. Takie chwalebne tradycje już przejęli Turcy. W 2008 roku stali się inicjatorami Międzynarodowego Dnia Babci i Dziadka. Święto jest obchodzone w dniu 8. lutego, przed Walentynkami (Dniem Wszystkich Zakochanych), żebyśmy zawsze pamiętali, że wszystko się zaczyna od babć i dziadków, bez których nas nie byłoby na świecie, co więcej – nie moglibyśmy kochać. Inicjatywę Turcji wsparła UNESCO i komisje ds. kultury UE.
Okazania szacunku naszym bliskim nie bywa za dużo. Roli większości babć i dziadków nie da się przecenić. Zdarza się, że oni w pełni zastępują rodziców. Osobiście ja większość rad życiowych, wartości filozoficznych, moralnych, kulturalnych, narodowych przejąłem od dziadka. Babcia natomiast pozostaje dla mnie symbolem kobiecości, łagodności, troski, pracowitości, oddania…
Życie jest niesamowicie krótkie. Jeszcze nie tak dawno byliśmy małymi dziećmi, a po krótkiej chwili już zauważamy siwe włosy na swoich skroniach. Dopiero co częstowaliśmy się pierogiem babci, a wkrótce sami będziemy mieli wnuków.
Najcenniejszym skarbem jest to, co tracimy. Podobnie jest ze mną. Babcie i dziadkowie odeszli w zaświaty i teraz po dobremu zazdroszczę tym, kto może odwiedzić swoich bliskich staruszków. Mimo codziennej troski nie powinniśmy zapominać o tych, komu zawdzięczamy swoje zdrowie, sukcesy, życie.
Wiktor JARUCZYK